Sinnengrau, durch Totholz starrend,
frostumhaucht in Düsternis,
schauderhaft dies kalte Sehnen,
selbst der Tod ist ungewiss.
In den Tiefen wühlt es wütend,
durch mein Herz gräbt sich ein Ast.
Ein Gespenst bin ich geworden,
seelenfressend im Morast.
Mais recursos no app
No aplicativo você pode mudar o tom, editar a cifra e muito mais.